> nieuws

Nieuws

 
24 mei 2020

'In God we trust' - wederom een mooi verhaal van Cees van der Jagt

Bij het opruimen van een bureaula kwam een cirkelvormig kartonnetje met veiligheidspeld bovenwater. 'Cees,' stond erop, en wijzers van een klok gaven aan dat het twintig minuten voor twaalf was. Het geheel kennelijk bedoeld om op de revers van m'n jasje gespeld te worden bij mijn tachtigste verjaardag.
Onwillekeurig spinnen mijn gedachten terug naar de tijd waarin ik als jonge zeeman de skyline van verre vreemde kusten zag opdoemen, en kan ik de verleiding niet weerstaan om met behulp van Global Earth te zien wat zich daar nu afspeelt.
Neem nou Cebu op de Philippijnen, destijds een houten pier in zee, met aan de wal naast enkele roestende kranen een kerk in het zand, waar de Engelse pastor met een handgebaar naar het vrouwenkoor tegen me zei: 'I run the show here.'
Bij het Cebu van nu moesten de kerk en de roestende kranen plaats maken voor een moderne container kade met kolossale overslagkranen. De houten pier waar ooit Philippijnse maagden bij het vertrek van onze oceaanstomer wenend de trossen los gooiden, is spoorloos verdwenen.

Ook op mijn geliefde eiland Curacao, de met doornen gekroonde parel die roerloos op het smaragdgroene water van de Caribische zee drijft, heeft de tand des tijds zijn sporen achter gelaten.
Willemstad, waar ooit een vlootpredikant catechesatie gaf aan de havenhoertjes onder het motto:
' Het woord van God vaart waar het niet gaan kan,' wordt nu dagelijks aangedaan door imposante cruiseliners die horden toeristen uitspuwen. Dagjesmensen uit verre oorden die, eenmaal over de pontjesbrug, als nijvere mieren zich een weg zoeken door de straatjes van Otrobanda en Punda.
Bij de zonovergoten Lagune op West Point waar pelikanen in duikvlucht vissen uit het water scheppen, heeft de knoestige dwergboom op het smalle strand plaats gemaakt voor badhokjes.
Even verder is van het erf bij 'Jaanchies', het meest authentieke restaurant van het eiland, de blikvanger verdwenen. Een wit geschilderde houten vissersschuit, met op de flanken een spreuk:
'IN GOD WE TRUST.'
Doornstruiken waar het eiland zo rijk aan is, hebben haar plek tegenover de gastvrije pleisterplaats overwoekerd.

Evenals vele toeristen bezoek ik nog regelmatig Curacao. Om er onder de Noord Oost passaat bij te komen van de Hollandse besognes, en me over te geven aan de onbekommerde sfeer die er hangt.
Soms neurie ik melancholisch het liedje mee dat er nog steeds opgang doet:
'Morgen zal het beter gaan, en misschien nog wel vandaag.'
Ook zingt bij 'Jaanchies' het verhaal rond hoe een oude kerel tijdens een party een badge opgespeld kreeg, met wijzers van een klok erop die aangaven dat het vijf voor twaalf was.
Na afloop van het feest, zo luidt de parabel, heeft de man het half verteerde zeil gehesen en is met de wit geverfde vissersboot uitgevaren.
Om eenmaal de kim voorbij, koers te zetten naar zijn Schepper.

Cees van der Jagt
Rotterdam, 21-5-2020


Terug
 
  Meer informatie   Facebook   Twitter   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Dordrecht
 
  contact maandblad privacy
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2020 Doopsgezind.nl