> nieuws

Nieuws

 
14 december 2020

Kerstmis: een vat vol emoties

Kerstmis is een vat emoties. Met Kerstmis verhevigen de dingen zich. Geen enkel ander feest in het kerkelijk jaar spreekt zo sterk tot de verbeelding. Soms werkt het heftig op de zenuwen als juist dit feest in dít jaar. Kerstmis ... Ik las ooit in het doopsgezinde weekblad 'In dit Amsterdam': "Kerstmis is net een quilt, een lapjesdeken, een samengesteld geheel, waarin een stukje broekspijp van vaders pyjama rustig vastzit aan een oud stuk moltondeken van oom Kees en een lap uit de oude rok van tante An."

Kerstmis is meer dan een quilt. We doen we het voor dat 'meer'. Daar is alles mee gezegd en we moeten telkens weer er aan herinnerd worden te midden van de ballen en de slingers, de spijzen en de kransjes, de brandende kaarsen en de gordijnen goed dicht. Allemaal uitingen van het verlangende mensenhart naar gezelligheid en vooral vrede als sluier over het heerlijke diner. 
Dat 'meer' is een onuitsprekelijk geheim in doeken gewikkeld van een oud en mooi verhaal dat we telkens weer vertellen. We doen dat tegen de stroom in van cynisme, hebzucht, en onwaarheden. Het gaat over de duisternis die wijkt, over een wonder van een kind en licht. Dat innerlijke licht van kracht dat doorbreekt ons dagelijks leven en blijft in onze wereld.

Er is ook emotie rondom die stal. Die stal met dat schamel dak dat het hele christendom in beroering brengt. Daar waar je dit kind niet zou verwachten. Een kwetsbaar kind geboren in een kribbe. Die kribbe verwijst naar kwetsbaar leven. In die duistere nacht wordt alles beleefd: aan de randen van de samenleving, waar het leven problematisch is en waar de donkere tijd voortleeft. In die wereld waar macht, hebzucht, van halen en houden is dat kind geboren. 

We weten allemaal dat er met Kerstmis veel meer aan de hand is dan alleen dit kind. We mogen ons verheugen over het feit dat er ooit een Christus rondwandelde die de liefde predikte, die ons er op wees dat wij mensen een opdracht hebben elkaar te ontmoeten, en geraakt en verbonden te zijn. 
Ooit sprak een dichter, in de kribbe licht het kind. Om het te zien moet je niet blijven staan, maar moet je dichterbij komen, je bukken en knielen.

Hans Fronczek


Terug
 
  Meer informatie   Facebook   Twitter   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Dordrecht
 
  contact maandblad privacy
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2021 Doopsgezind.nl