> projecten > project in tanzania

De stand van zaken van ons project in Tanzania

Deel 1 - de voorgeschiedenis

Jaren geleden reisde ik met mijn echtgenoot o.a. naar projecten in Tanzania. Hij opende daar als voorzitter van Doopsgezind WereldWerk een school en we bezochten veel andere projecten, waaronder een ziekenhuis in Shirati aan het Victoria Meer dicht bij de grens met Kenia. Onderweg was al ter sprake gekomen dat ik predikant was en dat was hier toch wel een onbekend verschijnsel. In elke kerk waar we kwamen werd ik op de kansel gezet en werden er foto's van me gemaakt, want hoe zou het toch zijn als er een vrouw op de kansel stond. Nu ben ik geen typisch voorbeeld van een 'African Mama', al ben ik wel een vrouw, dus ik liet het gelaten over me komen en ik was geheel onbedoeld het gesprek van de dag.
In Shirati kreeg ik onverwacht het verzoek om met de ziekenhuispastor te praten. Nu hebben dominees vaak weinig kans hun hart te luchten vanwege hun geheimhoudingsplicht, dus ik was blij dat ik iets kon betekenen voor hem - want 'dominee' was natuurlijk een man.
In het ziekenhuis is een vleugel voor slachtoffers van huiselijk geweld, vaak nog heel jonge vrouwen die ook tijdens hun zwangerschap zijn mishandeld waardoor hun baby vaak te vroeg wordt geboren. Ik stuitte al direct op een meisje van een jaar of 15 die bij haar te vroeg geboren tweeling stond die net de laatste adem uitblies en de dode blik in haar ogen kan ik me nog steeds moeiteloos voor de geest halen. De ziekenhuispredikant stond erbij met tranen in zijn ogen en zuchtte, dat hij het bijna niet meer volhield. Er waren so wie so te veel patiënten voor één pastor, maar vooral in deze afdeling voelde hij zich hopeloos te kort schieten, want hij voelde zich deel van het systeem dat vrouwen mishandelde ook al deed hij dat zelf dan niet. Ook zijn blik staat me nog steeds bij: verslagen, hopeloos en hulpeloos.
Nadat hij zijn hart had gelucht, bedacht ik dat hier misschien toch ook een kans was en ik polste hem hoe hij dacht over een vrouwelijke pastor die hem zou bijstaan, speciaal in deze afdeling, maar misschien ook wel op andere afdelingen. Het was een totaal nieuwe gedachte, maar zijn gezicht klaarde er wel van op en hij mijmerde over deze nieuwe mogelijkheid al zag hij ook wel problemen, want hoe moest dat dan als ze ook mannen zou bezoeken die misschien wel onvoldoende gekleed waren vanwege … en dat kon van alles zijn. Ik vroeg hoe hij dat deed als hij onvoldoende geklede vrouwen bezocht. Dát was natuurlijk een ander geval ... Dus ik vroeg: "Hoezo dan?" Er viel een verpletterende stilte, maar er kwam geen antwoord. Ik besloot de gedachte aan een vrouwelijke collega wat te laten sudderen bij hem en mijn idee te bespreken met de pastores (mannen dus) die ons begeleidden op deze reis. Het was wel een idee, vonden ze unaniem, maar hoe het verwezenlijkt moest worden, was nog onduidelijk. En toen reisden we naar het volgende project, maar tenslotte zijn Aken en Keulen ook niet in één dag gebouwd.
Dus: wordt vervolgd ...

Christien Duhoux-Rueb

 
Meer informatie Facebook   Twitter   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Dordrecht
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2022 Doopsgezind.nl