> projecten > project in tanzania 2

De stand van zaken van ons project in Tanzania

Deel 2 - tot hoe ver het verder ging
Ik hield contact met twee pastores in Tanzania en op een dag kwam de vraag of ze bij ons konden logeren, want ze moesten in Nederland zijn. Ze waren een week te gast en ik nam hen mee naar het predikantenconvent van de Ring Zuid West Nederland. Kijk nu toch, daar waren warempel nog meer vrouwelijke predikanten. Ze vroegen me de oren van het hoofd en ik besloot hen mee te nemen naar de kerkdienst die ik die zondag zou leiden. Tijdens de dienst zou ik de nieuwe vrouwelijke voorganger bevestigen. Ze werden er opgewonden van. Ik had de dienst in het Engels samengevat, maar de bevestigingstekst integraal vertaald, zodat ze die vast hadden voor het geval ze zelf een vrouwelijke pastor zouden bevestigen. Je kan tenslotte niet weten. Ze namen de hele dienst op op hun telefoon en lieten zich uitgebreid fotograferen met de nieuwe predikant. Vol nieuwe ideeën reisden ze terug naar Tanzania. En toen werd het weer stil.
Ik zag hen terug op het Doopsgezind Wereld Congres in Harrisburg, waar ze verpletterd  waren door het grote aantal vrouwelijke predikanten uit alle delen van de wereld. Ze zetten vrolijk commentaar op de website van het Anne Zernike Fonds - zij was de eerste vrouwelijke predikant in Nederland - en kochten ijverig het boek waarover ik met een collega de redactie had gehad en waarin de ervaringen van vrouwelijke predikanten beschreven stonden. Nu zou het ervan komen, verzekerden ze me. Een van hen zou algemeen secretaris worden van de Tanzaniaanse dopers, dus niets stond meer in de weg om vrouwelijke predikanten te introduceren. En toen werd het weer stil.
We moesten weer naar Tanzania, mijn man en ik, en omdat we op een zondag in Shirati zouden zijn, bood ik aan de dienst te doen, als ik tenminste samen met vrouwen uit de gemeente aan het werk kon. Dat was nog wel een toer, gedeeltelijk vanwege de taal (zij spraken Swahili en ik niet, maar gelukkig was er een tolk), en bovendien werden de vrouwen van het comité zo enthousiast dat ik ze tegen mijn aard in moest temperen. De dienst was een succes, er werd gezongen door vier koren, gedanst en geklapt en zelfs de zeven mannelijke collega's op de eerste rij met opschrijfboekje en bijbel, konden geen ernstige missers vinden. Mijn tolk besloot ter plaatse dat ze dit ook wilde en een half jaar later werd ze gekozen tot coördinator vrouwenzaken in de Tanzaniaanse 'broederschap'. Het zat er aan te komen, die opleiding voor vrouwelijke pastores en als wij hen moreel en financieel (of omgekeerd - daar wil ik af zijn) zouden steunen, dan zou je eens iets zien!
Daar kijken we dus nog steeds naar uit, want zonder slag of stoot gaat het niet en de leiding van het seminarie ligt dwars. Bovendien blijkt dat in het uit Kenya gekopieerde oprichtingsstatuut van de Tanzaniaanse dopers expliciet is toegevoegd, dat vrouwen niet bevestigd kunnen worden tot predikant (In Kenya kan dat wel en is het ook gebeurd). Intussen kunnen vrouwen nu wel diaken worden, maar voor ze pastores kunnen worden, moet eerst het statuut worden aangepast. Dat zou deze zomer kunnen gebeuren als covid tenminste geen roet in het eten gooit. Maar dan zou het toch zomaar kunnen gebeuren ... We wachten in spanning af, en dus: wordt vervolgd ...

Christien Duhoux-Rueb 

 
Meer informatie Facebook   Twitter   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Dordrecht
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2022 Doopsgezind.nl